Aragonia i Nawarra
Wśród szczytów Pirenejów.
Aragonia to czwarty pod względem wielkości, lecz słabo zaludniony region Hiszpanii, leżący na wschodzie kraju, między Katalonią a Kastylią. Wraz z Kastylią, utworzyła w 1479 roku Królestwo Hiszpanii, kiedy jej król, Ferdynand, ożenił się z Izabelą Kastylijską. W skład Aragonii wchodziła wówczas Katalonia i inne okoliczne ziemie. Jedynym większym miastem w Aragonii jest Saragossa, wielkością porównywalna z Poznaniem. Teren Aragonii jest w większości górzysty i wyżynny – region znajduje się w dużej części w paśmie Pirenejów. Mieszkańcy Aragonii mają własny język, jednak korzysta się z niego głównie w małych miasteczkach poszczególnych prowincji i nie jest on językiem urzędowym regionu. Spora część Aragończyków mówi natomiast po katalońsku.
Trzecią, obok Aragonii i Katalonii wspólnotą autonomiczną Hiszpanii położoną w paśmie górskim Pirenejów jest mała i słabo zaludniona Nawarra. W średniowieczu była najpierw samodzielnym państwem (jedenasty wiek), później tworzyła część Królestwa Aragońskiego. Stolica Nawarry to Pampeluna, w której mieszka co trzeci jej mieszkaniec. Nawarra obejmuje również część terytorium zamieszkanego przez Basków, dawniej należącego do Baskonii. Stąd językiem urzędowym Nawarry jest prócz kastylijskiego również baskijski.